George Michael Freedom autobiografische documentaire

Op Eerste Kerstdag is het twee jaar geleden dat George Michael dood in zijn huis werd aangetroffen. De ironie dat de geestelijk vader van Last Christmas, na White Christmas zo’n beetje het succesvolste kerstnummer aller tijden, juist op deze dag stierf ontging niemand. Toen hij overleed was hij bezig de laatste hand te leggen aan de autobiografische documentaire Freedom, die om 22.50 u op NPO3 te zien is. Vijf redenen waarom je moet kijken.

1/ Vanwege zijn zelfspot. ‘Ik wist hoe ik opvallende platen moest maken. Maar omdat ik een belachelijk wit zwembroekje droeg en gordijnringen in mijn oren had niemand dat in de gaten. Achteraf gezien vind ik dat nog steeds verbijsterend.’ (Plus dat hilarische fragment uit Extras van en met Ricky Gervais!)

2/ Omdat hij één van de laatste echte megasuperwereldsterren was. ‘Ik wist dat ik de kans had om op dezelfde hoogte als Madonna, Michael Jackson en Prince te komen. Mijn ego was te groot om dat niet te proberen. En het is me gelukt.’

3/ Vanwege zijn eerlijkheid. ‘Die megaroem op mijn 24e was doodeng. Ik stond onder een enorme druk. En omdat ik het niet meer kon delen met Andy (Andrew Ridgeley, zijn partner in Wham!, EG) was ik vreselijk eenzaam.’

4/ Vanwege zijn grensoverschrijdende muziek. Dat leidde er toe dat hij de eerste blanke artiest ooit was die twee American Awards in de categorie R&B won. Helaas pikte een groot deel van de zwarte wereld dat niet en werd hij verstoten van de grote R&B-zenders. Daarom noemde hij zijn volgende plaat ‘Listen without prejudice.’ (Stevie Wonder roept in de documentaire uit: “What?! He’s NOT black?!!”)

5/ En omdat de documentaire, die uitpuilt van de beroemde geïnterviewden en unieke beelden, aan het eind toch echt wel ontroert. Het besef dat deze rasartiest er niet meer is. En dan als bonus bij de aftiteling die bloedstollend mooie versie van A Different Corner door Chris Martin van Coldplay