Sun Records the Concert

Biografieblog #10 – 19/08/19, door Edwin Gitsels

Komend theaterseizoen toeren er meer dan 30 shows door ons land met odes aan artiesten van vroeger, of gewijd aan bepaalde genres of decennia uit de muziekgeschiedenis. Nostalgie viert hoogtij, de soundtracks van onze levens trekken volle zalen. De veromroepmaxisering heeft zich nu uitgebreid naar onze schouwburgen. Wat is daar de oorzaak van? En wat heeft het met biografieën te maken?

Nieuwsgierig bladerde ik door het seizoensoverzicht 2019-2020 van het Kennemer Theater in Beverwijk. Die lag bij mij in de bus omdat ik daar afgelopen voorjaar een prachtige avond beleefde met een ode aan de symfonische rock. Een clubje rasmuzikanten speelde op fenomenale wijze werk van Genesis, Yes, Supertramp, The Alan Parsons Project en tal van andere bands waar ik megafan van ben. Tot mijn verbazing zag ik in het boekje een reeks heel grote namen staan. The Stones, The Beatles, Kate Bush, Adele, Elton John, Rod Stewart, Simon & Garfunkel, Supertramp, Bruce Springsteen, het kan niet op. En voor schappelijke prijzen.

HAZES IMITATIEWEDSTRIJD

Natuurlijk zijn dat niet de echte sterren. Komend jaar zijn er maar liefst 30 tribute theatershows te zien. Musici en artiesten die de muziek van grote wereldsterren, dood of levend, uitvoeren. Onder hen zijn ook bekende artiesten die aan de haal gaan met werk van hun idolen. Voormalig Di-Rect zanger Tim Akkerman bijvoorbeeld trekt met een Bruce Springsteen show langs de theaters van ons land. Lisa Lois, die nadat zij The X Factor 2009 won haar grootste hit scoorde met Hallelujah van Leonard Cohen, stort zich op het repertoire van Adele. En Petra Berger, vroeger succesvol met popsong-versies van klassieke composities, waagt zich aan het oeuvre van Barbra Streisand.
Ik lees dat Martijn Fischer een avond lang André Hazes-nummers komt zingen. Maar dat is inmiddels geen tribute meer: na de theatershow en de speelfilm Zij gelooft in mij is Fischer inmiddels meer Hazes geworden dan Hazes zelf ooit geweest is. Als Dré nog geleefd had en hij zou incognito aan een Hazes imitatiewedstrijd meedoen, verliest hij het van Martijn Fischer.

40 years of Kate BushMaar goed, je weet wie je voor je hebt en wat je dus min of meer kan verwachten. Ik zie echter ook staan dat in de show 40 years of Kate Bush ene Mandy Watson de hoofdrol vertolkt. En dat Paul Metcalfe, wie dat ook zijn moge, datzelfde doet in The Rod Stewart Story.
Natuurlijk heb je ook het fenomeen van tribute bands. Er staan er vijf geprogrammeerd: The Fortunate Sons uit Amerika doen Creedence Clearwater Revival, The Royal Dutch Scam doet Steely Dan, Jop Wijlacker & Dennis Kolen doen Simon & Garfunkel, Jimmy Love & band spelen Elton John (hun show heet heel slim Rocket Man) en Supertramp wordt nagedaan door Supertrap. (Lachen!)

TELEVISIEGEZICHT ALS UITHANGBORD

Wat je ook steeds meer ziet is dat artiesten een mix van eigen repertoire en covers brengen. Jim Bakkum bijvoorbeeld mengt zijn eigen nummers met die van onder meer Frank Boeijen, Herman van Veen en de 3J’s. Dennis van Aarssen, winnaar van The Voice 2019, brengt met een big band klassiekers van Charles Aznavour, Michael Buble en Stromae, maar ook eigen werk. Belle Perez voorziet repertoire van o.a. Bruno Mars en George Michael van een latino-sausje. En Jan Rot doet een avond liedjes uit de jaren ’90 van acts als Nirvana en U2. Maar Jan hertaalt ze, en dat doet al jaren heel knap. Hij heeft van zo’n beetje de helft van de nummers in de Top 2000 Nederlandse versies gemaakt en uitgevoerd. Behalve uiteraard van de nummers die al in het Nederlands waren.

Een fenomeen dat ik niet goed begrijp is dat bekende presentatoren het theater in gaan en dan muziek van een bepaald genre aan elkaar  praten die wordt uitgevoerd door een liveband. We kennen dat al van Humberto Tan met zijn dancedingen, maar ook John Williams trekt langs de theaters met een R&B Oldskool show, waarin muziek van Salt-n-Pepa, Jodeci, Boyz II Men, En Vogue etc gespeeld wordt. Ook Johan Derksen komt weer langs met zijn uitgebreide kennis(senkring) van americana en blues.

Overigens bestaan dit soort live uitgevoerde verzamelalbums ook zonder dat er een televisiegezicht als uithangbord fungeert. Neem bijvoorbeeld Sun Records: The Concert (Elvis, Jerry Lee Lewis, Johnny Cash, Roy Orbison e.a.), The Soul Preacher (Aretha Franklin, Marvin Gaye, Sam Cooke, James Brown, Stevie Wonder e.a.), The Summer of Love (Scott McKenzie, The Mamas & the Papas, The Turtles e.a.), The 70’s Unplugged ( Fleetwood Mac, Joni Mitchell, Linda Ronstadt, Simon & Garfunkel e.a.) en So 80’s, So 90’s! (Billy Joel Tracy Chapman, Madonna, Mr Mister e.a.)

The-Summer-of-Love

THE STONES VS THE BEATLES BATTLE

Je ziet ook steeds meer mannen (ja, het zijn altijd mannen) die vroeger iets betekend hebben in de Nederlandse popgeschiedenis de koppen bij elkaar steken omdat ze op eigen houtje geen volle zalen meer trekken, maar samen (ook gezelliger trouwens) wel. De Beatshow bijvoorbeeld met o.a. Rudy Bennett (The Motions), Theo van Es (The Shoes), Polle Eduard en Specs Hildebrand. Of Harry Sacksioni, Syb van der Ploeg (De Kast) en nog wat muzikantenvolk die met een show genaamd The Stones vs The Beatles Battle rondtrekken. En de Nederpop All Stars, met Henk Westbroek en Sander van Herk van Het Goede Doel, en Luc de Bruin en Robert Kramers, de voormalige ritmesectie van Alderliefste.

Die Gerard Alderliefste zelf trouwens is ook niet te stoppen. Hij voert liedjes uit die elke paar jaar opnieuw op een verzamelaar bijeen worden gebracht met titels als Vive Le France of Formidable, maar het gaat altijd om dezelfde chansons van Michel Fugain, Julien Clerc, Gérard Lenorman et autres. Ellen ten Damme heeft ook zo’n show, samen met The Magpie Orchestra. Zij heeft haar grenzen iets verder opgerekt en doet behalve Frans (Aznavour, Piaf) ook Duits repertoire, zelfs van Rammstein!

MUZIEK = HERINNERINGEN = EMOTIE

Wat verklaart het succes van deze recycle revival in onze theaters? In het Haarlems Dagblad schreef Peter Bruyn: ‘De plaat- en cd-verkoop is ingestort. Tegenwoordig wordt het geld op het podium verdiend en durft men daar ook in te investeren. Zeker bij een steeds meer op de nostalgie ingestelde, financieel draagkrachtige vijftig- en zestigplusser doelgroep.’
Precies. Overigens komen deze woorden uit een (enthousiaste) recensie van een ultiem voorbeeld van dit fenomeen: The Kik speelt Boudewijn de Groot. Ben ik ook naar toe geweest, geweldig.The Kik speelt Boudewijn de Groot

 

Tot slot: wat heeft dit alles met biografieën of levensverhalen te maken? Veel. Want waar die financieel draagkrachtige vijftig- en zestigplusser doelgroep naar hunkert is naar het gevoel van vroeger. We willen luisteren naar de soundtracks van onze levens. Daarom is de Top 2000 ook zo razend populair. Muziek = herinneringen = emotie.

Ik ben zelf ook een vijftigplusser. Verhoudingsgewijs houd ik de muziek van nu meer bij dan het grootste deel van mijn leeftijdsgenoten. Maar ik vond zowel die Symphonic Night als The Kik zeer genietbaar en ben ook zeker van plan een paar van bovengenoemde theatershows mee te pakken.

Over de auteur

 

 

 

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *